«Μάτια αλλιώτικα»

Θα σας τα γράψω για να το μοιραστούμε… για να βγουν από μέσα μας και να μπούνε, ίσως, λίγο και μέσα σας…

Αναρωτιόμαστε μεταξύ μας, μήπως τα μάτια μας είναι αλλιώτικα από των ανθρώπων;
Κάποιος ελαφρύς θα σχολιάσει πως έχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε. Και εμείς έχουμε δουλειές άλλες, όπως έχουμε και υποχρεώσεις οικογενειακές, κοινωνικές, εργασιακές.
Πως να το γράψω να το καταλάβετε? Ζούμε και κινούμαστε στον ίδιο κόσμο, στην ίδια κοινωνία.
Τυχαία λοιπόν την προηγούμενη βδομάδα διέσχισε μπροστά μας τον δρόμο μια νέα σκυλίτσα. Έγκυος πολύ…με περιλαίμιο στολισμένο με χάντρες.
Σίγουρα την είδαν και άλλοι. Ίσως σκέφτηκαν πως το περιλαίμιο δηλώνει «κατοχή» άρα κάπου πάει, κάποιος την φροντίζει.
Όχι, εμείς δεν το σκεφτήκαμε αυτό. Σκεφτήκαμε πως την παράτησαν εδώ για να γεννήσει. Χρόνος μηδέν για να λειτουργήσεις.
Που να βρεις ένα σκυλί που άφησε κάποιος ετοιμόγεννο σε άγνωστο μέρος? Μετακινούνταν διαρκώς σε μια μεγάλη ακτίνα. Φαντομάς.
Ω, ναι την ακολουθήσαμε…και με τα πόδια και με το αυτοκίνητο και πρωί και βράδυ, ρωτώντας για αυτήν, αν την ξέρουν, αν την ταΐζουν..
Ένας άνθρωπος την είχε δει να περνάει που και που, αυτό μόνο, δε θυμόταν αν ήταν πρωί ή βράδυ.. Μια άλλη την είχε δει μια φορά πριν 15 μέρες περίπου..
Εμένα ο νους μου στα κουτάβια, να ζυγίζω πόσα μπορεί να κρύβει μέσα στην τεράστια κοιλιά της… 8? 10? 12?
Γυρνούσε ο νους και στην σκύλα, τόσο φοβισμένη, τόσο βιαστική να κλέψει μια χαψιά κροκέτες και να απομακρυνθεί βιαστικά, να βρει φωλιά για να γεννήσει, άραγε που?
Η απορία λύθηκε σύντομα, αφού επέλεξε ένα χωράφι κοντά σε σπίτι μέλους μας. Πάλι καλά, είπαμε…
Έφερε στον κόσμο μας 8 ψυχούλες…
Πάλι ο νους μου στις πράξεις και τους αριθμούς, 8 κουτάβια και μια η μάνα = 9 νέα αδέσποτα…άντε μερικά να είναι τυχερά και να μπορέσουμε να τους βρούμε οικογένειες. Άντε και την μάνα σύντομα, τώρα που ημέρεψε λίγο, να την πιάσουμε για να στειρωθεί..
Έχει ενδιαφέρον η ψυχολογία του εθελοντή. Μεταβάλλεται, από ακραία συναισθήματα σε ψυχρή λογική. Ποικίλει. Προσαρμόζεται.
Ή κατακρημνίζεται…. όταν δυο μέρες ακριβώς, χθες δηλαδή, κοκαλώνω με το αυτοκίνητο δεξιά αφού : λίγα μέτρα με χωρίζουν από μια νέα ετοιμόγεννη άγνωστη σκυλίτσα.
Σταματώ, κατεβαίνω, πλησιάζω. Φεύγει. Βγάζω λιχουδιές. Τηλεφωνώ για βοήθεια. Έρχονται εθελοντές. Προσπάθεια αποτυχημένη. Η σκυλίτσα ξέφυγε. Σε βατσινιές και θάμνους. Ούτε το μεσημεριανό φως δε φτάνει να δει τι πλάσματα κρύβονται εκεί μέσα.
Δε σκέφτομαι πια τα νούμερα… αντίθετα καταρρέω λίγο μετά μόνη μου. Λέω διαρκώς μέσα μου την λέξη «άδικο» .
Λίγο μετά έρχονται οι πράξεις. 8? 10? 12? και προσθέτω, βγάζω μέσο όρο 18 νέες ψυχές.
Έτσι ξαφνικά, σαν να άλλαξε ο καιρός.
Το άδικο του πριν, παίρνει μορφή. Θεριεύει και αλλάζει. Αναρωτιέμαι τι φταίει και γίναμε τόσο τομάρια. Αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ σωστό και τι λάθος.
Τι άλλο μπορώ να κάνω? Πως να ανοίξω τα κεφάλια τόσων ανθρώπων γύρω μου και να βάλω στο μυαλό τους μέσα έννοιες όπως στείρωση, πόνος, εγκατάλειψη, πείνα, δίψα, υπευθυνότητα, δράση? Γιατί εμείς βλέπουμε και οι άλλοι δε βλέπουν?
Είναι μάταιο, θα πουν κάποιοι πάλι. Όχι δεν είναι, απαντάμε.
Και έχουμε αποδείξεις ζωντανές που με περηφάνια σας τρίβουμε στην μούρη! Είναι οι φίλοι μας, οι γνωστοί μας που μάθανε από μας, όπως και εμείς παλιότερα από άλλους. Μα κυρίως είναι τα παιδιά μας που μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν. Νιώθουν τον πόνο των ζώων, την εξάρτηση τους από τον άνθρωπο, την άδολη αγάπη που έχουν στην καρδιά τους. Και το μεταδίδουν.
Άχρηστο, θα πουν πάλι κάποιοι.
Σκεφτόμαστε αν υπάρχει απάντηση για αυτούς. Μάλλον όχι. Μα στο μέλλον οι γενιές θα αλλάξουν.
Ως τότε θα προσπαθούμε.
Μας έχουν ρωτήσει : «και τι κάνετε δηλαδή, βγαίνετε βόλτες να βρείτε αδέσποτα?» Χα χα χα! Όχι αγαπητοί μου, δε βγαίνουμε βόλτες να βρούμε αδέσποτα γιατί απλά δε χρειάζεται. Είναι παντού τα αδέσποτα ζώα γύρω μας, αρκεί να ανοίξεις τα μάτια σου. Και τότε θα νιώσεις ότι νιώθουμε. Θα δεις ότι βλέπουμε. Θα πονέσεις όπως πονάμε. Θα προσπαθήσεις όπως προσπαθούμε.
Είμαστε μια χούφτα άνθρωποι με μάτια αλλιώτικα τελικά. Βλέπουμε αυτό που ο άλλος δεν βλέπει.
Μα να σας πω την αλήθεια, το προτιμώ!

* το παραπάνω γράφτηκε αποκλειστικά με ένα στόχο : Να γίνουμε περισσότεροι οι ενεργοί εθελοντές.
Ίσως το κείμενο να μην εμπνέει τον τελικό στόχο. Μα αυτό βγήκε από μέσα μας.
Εγώ απλά έβαλα τις λέξεις σε μια σειρά. Ευχαριστώ τους φίλους μου, πάνω από όλα, που ανταποκρίνονται πάντα στο κάλεσμα μου. Ελπίζω και εγώ να ανταποκρίνομαι στο δικό τους.

Σοφία Λ.

10592837_838151842861651_1469103960674614351_n