Μια ζωή για 30 μέρες

Για μια ζωή 30 ημερών

Πως γίνεται να προσφέρεις κομμάτι της ψυχής σου καθημερινά και να φορτώνεσαι ενοχές?
Πως γίνεται να κάνεις το έγκλημα του άλλου δική σου ευθύνη?
Και όμως γίνεται…
Όλα ξεκίνησαν με έναν ασυνείδητο άνθρωπο. Έναν που βγήκε από το σπίτι του μόλις σκοτείνιασε αποφασισμένο να σκοτώσει.
Ακριβώς αυτό έκανε αφήνοντας 4 μωρά σε μια κούτα στην ερημιά.
Το σκοτάδι κάλυψε τα ίχνη του. Σίγουρα γύρισε πίσω και κοιμήθηκε ξαλαφρωμένος.
Στο ζεστό του κρεβάτι, χορτάτος και ικανοποιημένος πως έλυσε το «πρόβλημα» .
Ύστερα ήρθαμε «εμείς»!
«Εμείς » οι έχοντες λύση για όλα όσα περισσεύουν ή δεν χωρούν στην ζωή των άλλων.
Αυταπάτη, αυταπάτη, αυταπάτη
Για μας και για τους άλλους.
Νομίσαμε για λίγο πως εξασφαλίσαμε μια ευκαιρία για τις ψυχές αυτές, μια πρόχειρη κατάσταση..
Σήμερα ήρθε ο θάνατος.
Οδηγούσε ένα ασημί αυτοκίνητο.
Αν πατούσε ένα κλαδί θα έκοβε ταχύτητα μήπως τρύπησε η ρόδα του..
Αν πατούσε μια πέτρα θα πατούσε αυθόρμητα φρένο ..
Δεν φρέναρε ούτε πριν ούτε μετά. Δεν αναρωτήθηκε καν πάνω από τι πέρασε…
Δεν άκουσε το κλάμα του μωρού..
Δεν άκουσε την ανθρώπινη φωνή που του ούρλιαξε..
Αρα κατάλαβε τι έκανε.
Μια χαρά κατάλαβε μα ήταν μεσημέρι βρε αδελφέ, να πάει σπίτι και αυτός να ξεκουραστεί, εντάξει πάτησε ένα μωρό μα δεν θα σκάσει κιόλας..
Εκείνο ήταν μέσα στον δρόμο, αυτός φταίει?
Τελικά το μωρό άφησε την τελευταία του ανάσα στον γιατρό. Το κορμάκι του είχε συνθλίψει κυριολεκτικά η ρόδα..
Τελευταία ανάσα…από τις περίπου 1.300.000 ανάσες που πήρε από την ώρα που γεννήθηκε.
Μια ζωή για 30 μέρες. Μια ζωή χωρίς ήλιο. Μια ζωή καταδικασμένη να σβήσει.
Εσύ που το εγκατέλειψες, εσύ που το σκότωσες μια φορά και εσύ που το σκότωσες δεύτερη είχες ακούσει το κλάμα του?
Εμείς το ακούσαμε και τρύπησε τα σωθικά μας..
Εμείς σήμερα παίξαμε μαζί του και μας κουνούσε την ουρίτσα του.
Τόσο μικρό και το είχε πιάσει το νόημα, κατάλαβες?
Όχι, δεν κατάλαβες φυσικά.
Μου έρχεται στο νου μια ταινία που δεν είδα μα άκουσα…κάτι κυνηγοί που τους φάγανε οι λύκοι. Έναν έναν. Χωρίς οίκτο..
Ξέρεις τι σκέψεις θα έκανα? μα δεν θα τις κάνω. Ούτε θα τις ευχηθώ τελικά γιατί εγώ είμαι άνθρωπος. Και ως άνθρωπος θα έπρεπε να ξεχωρίζω το καλό από το κακό. Και να διδάσκω το καλό. Αυτό που εσύ δεν έμαθες.
Μόνο σε παρακαλώ βοήθησε με και πάρε τις ενοχές που μου έριξες στην πλάτη ..γιατί άλλο δε βαστώ και τα πόδια μου λυγίζουν…
Εσύ ο άκαρδος σκλήρυνε και την δική μας την καρδιά που γονατίζει σήμερα.
Σε αφήνω τώρα, μείνανε τρία μωρά να φροντίσουμε.
Έχουμε χρόνο εμείς, έχουμε λύση για όλα τα παράλογα, έχουμε την » βίδα» να αγαπάμε τις ψυχές που δεν αγαπήθηκαν ποτέ. Τις ψυχές που «περισσεύουν».

Σοφία Λ.

10374451_897158953627606_5637752326184776558_n